Met Henk van der Veer verliest de FC een biljartlegende
15 Maart overleed Henk van der Veer, decennialang FC clubicoon, vele malen Nederlands Kampioen. Hij werd in 1962 lid, een tijd met andere clubgrootheden als Siep Braaksma (17 j voorzitter geweest), Alex Andriessen, Eddy Geurtsen en Anne Hoekstra. Hij begon met 6 moyenne en trainde zich al snel naar 125 moyenne libre. Daarna ging hij alle kadersoorten spelen.
Zelf speelde ik in de jaren 90 en begin deze eeuw op clubavonden tegen hem. 350 Punten 57/2 moest hij. En hij maakte ze. Vaak was hij in 10 -12 beurten uit. En je zat maar op je stoel. HIj was geen begenadigd technische speler of natuurtalent zoals Geert Popma of Freddy Davids, hij trainde enorm veel. Henk was eens bezig tegen mij op tafel 1 met een serie van 85, toen ik even naar tafel 2 keek. Korzelig: “Van Rooyen, hierrrrr wordt gebiljart.” Henk had een fabuleus gevoel voor tempo. Hij kon en waagde hele lange trekballen en bal 2 liep zelden te hard. Kon ook waanzinnig goed repareren.
Ooit moest hij er 550 maken op de club. Die handicap op de club was altijd een probleem voor hem. Zijn hoogtijdagen liggen in de jaren zeventig. 5 Keer stond hij toen zonder succes in de finale van onze Bokma partij. Ingesteld door clublid, drankgigant Coert Bokma. In 1973 stond hij weer in de finale en ging uit met 143. Kampioen!
In een beurt uit was geen uitzondering. Zo speelde hij eens tegen Jappie van der Meer die van aquit 4 maakte. Henk maakte zijn 300 in een beurt. Van der Meer na afloop: “Heb ik toch een moyenne van 4, dat heb ik nog nooit gespeeld.”
Verknocht was hij aan Broeksterwoude, waar hij woonde, kerkorganist was en waar de roggebroodfabriek van de familie stond. Henk plaatste een matchtafel thuis en trainde dagelijks vele uren, ook tot verdriet van van familie, die liever zag dat hij meer in de fabriek werkte. Later plaatste hij een grote tafel.
In 1977 en 1978 werd hij Nederlands kampioen 57/2 Ereklasse.
Hij vertelde me nog de volgende anecdote. “Ik moest een demonstratiepartij spelen in Sneek in een kroeg. Er zat een gat in het laken, midden op de tafel.” “Vind u dat erg,” zei de kroegbaas. “ik zou een gebruikt laken krijgen van een collega maar dat is er nog niet.” “Nee maakt me niet uit,” zei Henk. “Ik speel er wel omheen.” “Al snel na de aquitstoot legde ik ze in americaine en maakte de partij van 250 in een beurt uit. “
In de jaren tachtig stopte hij na 57/2. Dat was ook de tijd dat Freddy Davids en Anne Hoekstra kwamen opzetten. Henk zei dat hij het niet kon meer opbrengen. Maar na een paar jaar begon het weer te kriebelen. Hij speele toen 38/2. En werd daarin Fries Kampioen in 95, 97, 98.
Halverwege de jaren zeventig had Henk zich door heel veel trainen de serie americaine eigen gemaakt. Hij moest er 450 op de club. Siep Braaksma schreef hierover: “Om te voorkomen dat arbiters en schrijvers er dood bij neervielen werd dat met ⅓ verlaagd. …. 300 Punten was voor veel FC leden een weektaak, Henk ging ook weleens op een beurt uit.”
Ooit stond ik in de finale van de Copini cup of de Boelstra partij, daar wil ik van afwezen. Tegen Henk. Zoals gebruikelijk won Henk. Tot mijn grote verbazing kwamen meer mensen mij feliciteren dan Henk. Ik vroeg naar het waarom. Zei ‘n lid;” Henk wint altijd, dus voor ons ben jij de winnaar.”
Henk had een ijzeren discipline en niets verbrak zijn concentratie. Hij is een prachtig voorbeeld van hoe je met heel veel trainen ver kan komen.
Onze aandacht gaat uit naar Corry, zijn vrouw, die achterblijft.
Henk zijn gezondheid was al jaren tanende en we zagen hem al jaren niet meer op de club. Hij werd 87. Frans van Rooyen